May 18, 2011
"SERENDIPITY" part 1 By: Friah anne
Minsan ang buhay ay pwede ihalintulad sa matamis na chocolate. Masarap sa simula ngunit habang tumatagal pumapait. Ang sobrang tamis ay masakit sa lalamunan, hanggan sa mamaga at pwede kang magkasakit nang malala, Ganyan ang buhay ni Zyret Miel Jesus. Nung simula ni sa hinagap hindi niya naisip na magkakaganito ang buhay niya, nagmahal, nawala at muling nagmahal at sa pagkakataong ito sa maling panahon at oras. Nilingon niya nahihimbing na anak hindi niya pinagsisihan ang pagkakaroon nang anak na biba at napakagandang bata. Nagkaganun man ang kanyang lovelife ay walang kinalaman ang kanyang anak. Siguro nga talagang may mga tulad niyang malas sa Pag-ibig. Nanariwa sa kanya ang nakaraan. Bata pa siya pero hindi naman masasabing walang muwang sa mundo dahil na rin sa medyo pasaway talaga siya. High schools day niya nang makilala niya si June Lopez, isa itong appliances dealer at nadidistino sa kung saan-saan, napadaan ito minsan sa kanilang lugar dahil sa may kaibigan ito na taga roon sa kanila na siyang naging dahilan upang magkakilala sila, sa simula nagkakahiyaan at naging magkaibigan,naging madalas ang pagpasyal nito sa kanilang lugar. Natutuwa naman siya dahil sa totoo na man ay talagang crush na niya ito. Kahit hindi ito magsalita alam niyang may special na pagtingin rin ito sa kanya.Hanggang isang araw nagulat na lang siya nang mapagbuksan niya ito nang pintuan sa kanilang bahay. Pinapasok niya at pinaupo, kinikilig siya nang mga oras na iyon dahil may dala pa itong three red roses, natutuwa din siya dahil obvious na ang kanyang ina ay nagugustohan rin ito para sa kanya.
“Please take a sit and suite your self.” Aniya rito at nagpaalam muna sa binata upang ikuha ito nang meryendahan. Ngpabili siya nang softdrinks sa tindahan at ganun na rin nang breadloaf. “Magmeryenda ka muna June” aniya habang inilalapag ang tray na dala-dala niya.
“Salamat, nag-abala ka pa.” Anito at inaabot nito ang dalang mga rosas. Lalo naman siyang kinilig na hindi naman niya pinahalata sa lalaki ayaw naman kasi niyang sabihin nitong atat siya rito. Dalagang pilipina pa rin siya no. Echoserang frog.
“Napadalaw ka?” Tanong niya, naiilang siya sa matiim na pagtitig sa kanya nang lalaki.
“Wala naman namiss lang kasi kita.” Wooo Nanghihina siya sa sobrang kilig na kanyang nararamdaman.
“Talaga? Bakit naman?”
“Wala, bakit masama ba?”
“Hindi naman sa ganon.”
“May gusto sana akong aminin sayo Miel.” Lumapit ito nang pagkakaupo sa tabi niya at Ginagap ang kanyang nanlalamig na kamay, she’s not usually like this, nagkaboyfriend na rin naman siya for almost five year’s at kakahiwalay lang nila nang dahil sa walang kamuwang-muwang na lalaking kaharap niya ngayon at hawak-hawak ang nanlalamig na kamay niya.
“Alam kung napaka-aga pa para rito--- simula nang lalaki, oh my golly cow ano kayang napakaaga, yayain na kaya niya ako ng kasal? Ekkk.. “Miel are you listening?”
“Ah yeah!”
“Mahal na kita!” Biglang sabi nito na tila nagmamadali at naghahabol.
“Huh?”
“I said, I love you!” Ulit nito sa sinabi, narinig naman niya kaya lang kasi parang may mali. “will you be my girl? Kung tatanggapin mo ako hindi ko maipapangako ang araw-araw nating pagkikita kaya hindi rin kita pipiliting sagotin ako upang bigyan ka nang sapat na oras upang mag-isip, sa isang araw ay babalik na ako sa manila. Doon na ako uli nakadistino at hindi ko maipapangako kung anong araw ako muling makakapunta sayo. Ang tangging mai-papangako ko sayo ay ang aking puso
Kakakilig na sana eh! Pero sinira pa nang mga huling sinabi nito, “Ju—june, Mahal na rin naman kita eh! Kaya lang ayaw ko nang long distance relationship kasi hindi ako sigurado kong ako lang talaga ang mamahalin mo, marami pa namang nag-gagandahang babae sa manila.” Mahaba niyang paliwanag, para kasing nabuhosan siya nang malamig na yelo sa mga sinabi nito nawala tuloy ang pagpapantasya niya rito. Ayaw niya ang ganoong set up noh! hindi sa wala siyang tiwala rito kundi hindi niya kaya ang ganoon. Nasanay siya sa boyfriend niyang si Joel este ex-boyfriend niya na lagi silang magkasama. At isang araw nga parang isang bula na bigla na lang nag-bago ang nararamdaman niya sa Binata. At sa maikling kwento naghiwalay sila at ito nakilala niya ang lalaking tinitibok-tibok nang kanyang puso pero ayaw niyang pumasok sa isang relasyong walang kasiguradohan.
Umalis ang lalaking alam niyang masama ang loob sa kanya at alam niyang iyon na ang huli nilang pagkikita. Sinubokan niyang makipagbalikan sa dating nobyong si Joel dahil sa matagal na rin nilang pinagsamahan subalit sadya lang sigurong hindi na sila ang para sa isa’t-isa. Nasa Kolehiyo na siya noon nang makilala niya ang ama ng kanyang anak. Naging kaklase niya ito sa ilang subject at naging kaibigan na madalas mangbuska sa kanya. Unang kita pa lamang niya ay alam na niyang nahulog na ang kanyang loob sa binata dahil na rin sa mabait ito at may tipo rin naman. Nung una dahil sa nagkabalikan sila ng kanyang Ex-boyfriend na si Joel nagging komplikado na naman ang lahat. Alam naman ni Javen ang kanyang sitwasyon pero hindi iyon nagging hadlang sa lalaki upang patuloy na makipag-kaibigan sa kanya. Nalaman ni Joel ang lahat, galit man ay wala itong nagawa kundi palayain siya. Siguro talagang hindi siya ang para sa lalaki at inaamin niyang hindi siya nararapat sa pagmamahal nito dahil kung pipilitin nila ang mga bagay-bagay na hindi na dapat ay lalo lang silang magkakasakitan.
“What did he say to you?” Tanong ni javen habang nasa klase sila, nakipag-hiwalay na kasi siya nang tuloyan kay Joel.
“Iyon galit na galit, pero magiging okay din iyon.” Aniya sa Nobyo habang komokopya nang class topic nila sa board. “After our class, merienda tayo?” yaya ni Zyret sa nobyo.
“Okay, your wish is my command!” Anitong ngumiti pa ng pilyo, na agad naman niyang naintindihan kung ano ang ibig ipahiwatig ng nobyo. Pagkatapos nga ng klase ay dumaan na sila sa canteen upang bumili ng merienda at tumuloy na sila sa kanyang boarding house. Wala roon ang kanyang kapatid at pinsan kaya nagagawa nila ang lahat ng gusto nilang gawin. Alam niyang hindi pa dapat pero naroon na rin naman iyon kaya ano pa magagawa niya at saka mahal na mahal niya ito kaya wala naman siyang pagsisihan
Nasa kwarto sila ni Javen ng may kumatok. “Sandali, couz is that you?” Pagbibiro niya na kunway pinaarte ang kanyang boses, alam naman niyang hindi ito magsusumbong sa kanyang mama.
“Yes cousin.” Ani ng nasa labas ng pinto. Nang mapagbuksan niya ay agad itong pumasok at pasalampak na naupo sa harap ng salamin, kumuha ito ng sigarilyo sa bag at nagsindi. “Nandyan si Javen?” Tanong nito sa kanya.
“Oo nasa kwarto natutulog.”
“Javen, painum na.” Sigaw na pabiro nang kanyang pinsan, alam naman niyang biro lamang iyon dahil hindi naman ito umiinum ng alcohol kahit na naninigarilyo ito. Ewan nga ba niya sa pinsan kung alin pa ang mas masamang bisyo eh iyon pa ang naging bisyo (Paninigarilyo). Lumabas na ng silid si javen at kakamot-kamot sa ulong naupo na rin sa harap ng pinsan niya at nakihingi nang sigarilyo, hindi naman niya mabawalan ang nobyo dahil siya man ay naninigarilyo din, ganoon raw dapat kasi sa course nila dahil masyadong toxic at nakakapressure kaya halos lahat ng estudyante eh yon ang bisyo at ang pag-inum na rin.
Ganoon ang every day routin nilang lahat, after class uwi sa boarding house, kwentohan, gimmick with friends, yosi. Isang araw nahihilo siya at naduduwal, ng maamoy niya ang itlog. Napatingin siya sa salamin sa loob nang banyo. Hindi siya pwede magkamali. Hindi pa iya dinadatnan halos dalawang buwan na. Hidni naman niya napansin dahil nikaraang nitong nakaraang araw ay nagging busy siya sa kanyang duty. Nasapo niya ang kanyang noo. “Paano na ito?” Tanong niya sa sarili at napasandig sa pintoan ng banyo. Nagulat pa siya ng kumatok ang pinsan niyang si Marian.
“Cous, why your so tagal there? I’m gonno use it.” Ani nang maarteng pinsan. Nanghihina niyang binuksan ang pintoan at tulalang nglakad paupo sa harap ng lamesa kung saan malapit sa salamin. Pinagmasdan niya ang kanyang mukha. Tumpak!
“Cous!” Aniya kay Marian.
“Cous.” Ulit pa niya, para siyang sirang plaka na paulit-ulit na tinatawag ang pinsan.
“Ano ba ang problema mo?” Tanong nitong nakalimutan yatang magbabanyo at lumapit sa kanyang titig na titig rin sa kanyang itsura.
“I think I’m pregnant. No I’m sure pala, sure ako preggyness ako cous.” Aniyang tila gustong maiyak na hindi naman. Paano niya sasabihin iyon sa kanyang mama, at pati na rin sa nobyo? Pareho pa silang nag-aaral at ano na lang ang sasabihin nang pamilya nito?. Napatigil siya sa kakaisip at napatingin sa pinsan loka-loka.
“May baby love, oh baby love. My baby love.hmmm, baby love.” Pakanta-kanta itong pumasok sa banyo. “ Cous wait a minute kapeng mainit.” Ani Marian. Gusto niyang matawa na hindi niya mawari, kahit kalian talaga ganoon ito tila hindi mo makausap ng matino pero for sure pag labas nito sa banyo ayos na ito at seryoso na itong kausap.
Hindi nga siya nagkamali sa kanyang hinala, bumili siya ng pregnancy kit at positive ang result.At tumaba na rin siya. Almost three months na kung ganoon ang kanyang tiyan, Masaya siyang kinakabahan.
“Cous, my bisita ka.” Ani Marian. “lalabas muna ako ha punta ako mall may bibilhin lang ako.” Ani ng pinsan pero alam niyang binibigyan lang sila nito nang oras para makapag-usap. Nasabi na niya sa nobyo ang kanyang kalagayan at kahit nabigla ay wala na itong nagawa kundi tanggapin at maging Masaya.
“Ano sabi ng family mo?” Kinakabahang tanong niya sa nobyo.
“Nasabi ko na sa kanila, nagalit si mama, pero okay lang naman yon pasasaan bat matatanggap rin nila ang nanyari. Pupunta raw sila rito mamaya at gustong makausap ang mama mo.”
“Ganoon ba? Kinakabahan pa rin ako, paano ko sasabihin kay mama baka patayin ako noon.” Aniyang mangiyak-ngiyak na, dala na rin siguro ng pagdadalang tao kaya emotional siya.
“Wag ka nang umiyak, hindi naman kita pababayaan eh. Pangako mamahalin ko kayo ng magiging anak natin, pag-kagraduate magtatrabaho ako agad para sa future natin. Kinilig naman siya sa sanabi nang nobyo, bakit nga siya matatakot kung ganitong hindi naman pala siya pababayaan ng nobyo. Lumapit ito sa kanya at niyakap siya ng mahigpit.
“Bhe, ang baby natin baka maipit.” Aniyang bahagyang inilayo ang katawan sa nobyo.
“Oppps sorry baby.” Anito at inilapit ang mukha sa tiyan niya at kina-usap ito. Wala na siyang mahihiling pa. Tumayo uli ang nobyo at masuyo siyang hinila papasok sa silid. Tumatawang nagpatianod na lamang siya rito.
Posted by friah anne at 11:17 AM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


2 comments:
Wla na po ba 'tong kasunod ?
tnx Bianki sa pagdaan sa blog ko...meron pong part2 ang serendipity...on going pa lang ang pagtipa..hehhe..abangan mo po sana ang part2..tnx..
Post a Comment